De eerste 100 dagen van Karin Verschoor in het CvB: ‘Ik ben diep onder de indruk’

De balans opmaken, precies na de eerste 100 dagen als bestuurder: het was een streven, maar het lukte nét niet helemaal om de drukke agenda’s daar op af te stemmen. Toch zitten we, niet lang na dat 100 dagen-moment, met Karin aan tafel. Om te vragen hoe het haar de afgelopen maanden verging; wat haar opviel, enthousiast maakte en zeker ook raakte. En over de bestuurder die ze graag wil zijn, in een periode waarin Saxion volop intern in beweging is, door de herstructurering van de organisatie.

Maar eerst: welk woord zou Karin kiezen, om haar gevoel na die eerste 100 dagen als collegelid te omschrijven? “Mogen het er ook twee zijn? Dan kies ik voor vertrouwen en beweging. Ik zie ongelooflijk veel bevlogen medewerkers en studenten met heel veel talenten en kwaliteiten. En we zijn als Saxion volop in beweging naar een volgende fase. Ik ben dan ook trots op Saxion en enthousiast over de functie die ik mag vervullen. Hij is veelomvattend en totaal anders dan het werk dat ik hiervoor als academiedirecteur deed. Ik zie Saxion nu vanuit een heel ander perspectief en ik moet zeggen: het maakt je bescheiden als je ziet hoeveel impact onze studenten en medewerkers vanuit Saxion op de regio hebben. En ook internationaal. Dat doen we niet alleen, maar juist samen met al die partners met wie we dat ecosysteem van kennis en verbinding vormen. Wat ik als directeur vanuit één hoek zag, overzie ik nu veel breder. Ik ben daar diep van onder de indruk.”  

Begeleidende rol

Van de gesprekken met studenten heeft ze enorm genoten, vertelt Karin. Ook hier is het woord ‘trots’ op z’n plaats, zegt ze. “Onlangs las ik een artikel over studenten die een onderneming zijn gestart om hun speciale bril op de markt te brengen. Eentje die het druppelen van ogen gemakkelijker maakt. Kijk, dan heb je het over iets dat maatschappelijk relevant is. Ook de gesprekken met de voorzitters van de studieverenigingen waren mooi, net als met bijvoorbeeld studenten van de opleiding Archeologie. Ik geniet van hun enthousiasme en daadkracht. Van de nieuwe ideeën die ze hebben. Veel van onze studenten staan nog aan het begin van hun carrière, van hun volwassen leven. Het blijft bijzonder dat wij daar in deze fase een begeleidende rol in mogen spelen, om hen te helpen richting te bepalen. En dat geldt net zo goed voor de professionals uit het werkveld, die voor het eerst, of opnieuw, student worden bij Saxion. Ook zij zijn in beweging. Zij inspireren ons en wij dragen bij aan hun ontwikkeling.”

Energie

Het omschrijft precies de energie die Karin voelde toen ze zelf in 2001 voor het eerst de Saxion-hal in Enschede binnenstapte. De zachte lichtval, het geroezemoes, de energie en de prettige sfeer: Saxion voelde als een plek waar ze wilde landen, nadat ze bij haar voormalige werkgever in een reorganisatie terecht was gekomen en op zoek ging naar een nieuwe baan. “Ik had ook nog kunnen kiezen voor een andere functie, want ik was er helemaal niet zo zeker van of het onderwijs wel iets voor mij zou zijn. Maar in het sollicitatiegesprek viel alles op z’n plek.”

Goede vervolgstap

Na functies als docent, coördinator, teamleider, manager en directeur kwam de zorgvuldige afweging of ze de stap naar bestuurder wilde zetten, vertelt Karin. Ook dat was geen vanzelfsprekendheid. Toch voelde een andere functie, buiten Saxion, als het afbreken van een interessant en afwisselend pad dat ze inmiddels binnen de organisatie bewandeld had. “In die zin was het ook een goede vervolgstap. Juist om vanuit een heel ander perspectief en nieuwe verantwoordelijkheden naar Saxion te kijken. Omdat ik hier nu 25 jaar onderdeel van de organisatie ben, wil ik wat er op de werkvloer speelt graag verbinden met mijn bestuurlijke opdracht. En dan heel graag door dichtbij en toegankelijk te blijven voor iedereen die er hier de schouders onder zet.” Voelen vraagstukken en thema’s dan anders nu, vanuit die nieuwe rol? “Ja. Ik voel nu extra sterk de verantwoordelijkheid om niet alleen de problemen te benoemen en te analyseren, maar er ook bestuurlijk richting aan te geven. En om daarbij af te wegen: wat moet nu, wat kan ook later?“

Veerkracht

Kijkend naar de organisatie ziet Karin hoeveel veerkracht en loyaliteit medewerkers tonen, tijdens de huidige herstructurering. “Veranderingen kunnen zorgen voor onzekerheid. Dat raakt mensen persoonlijk. Toch zie ik hoeveel collega’s bereid zijn mee te denken, verantwoordelijkheid te nemen en kritische vragen te stellen. Want dat laatste mag ook. Juist in die openheid kun je van gedachten wisselen, elkaar beter begrijpen, argumenten afwegen en samen verder komen. De betrokkenheid die ik voorheen als directeur in mijn eigen academie zag, zie ik nu in de volle breedte. Onze medewerkers voelen zich verbonden met hun werk, hun collega’s en met de missie van Saxion.”  

De student als uitgangspunt

Volgens Karin ligt de grootste kracht van onze hogeschool besloten in het brede onderwijs- en onderzoeksportfolio. En in iedereen die zich daar direct en indirect voor inzet, voegt ze toe. “De herstructurering gaat ervoor zorgen dat we de inhoud nog sterker bij elkaar brengen. Er ligt een enorme inhoudelijke kans om ons primaire proces van onderwijs en onderzoek te verstevigen. Daarmee wordt onze impact op de regio nog groter. Dat gaat niet over: ‘Kijk eens hoe goed wij zijn,’ maar over wat wij daadwerkelijk kunnen bijdragen aan een vitale regio. Dat zie ik ook als mijn belangrijkste rol als bestuurder. Ik wil bijdragen aan een regio waar we studenten opleiden die de regio krachtig, vitaal en leefbaar houden. Als een plek waar het fijn wonen en werken is. Bijvoorbeeld ook bij onze eigen hogeschool, als goede werkgever voor de regio. Want uiteindelijk komt die vitale regio weer bij hen terug. En bij ons allemaal. Daarom moet de student ons uitgangspunt blijven, in de keuzes die we maken in ons onderwijs en onderzoek. En daarmee ook voor hoe we onze organisatie inrichten.”

Grootste uitdaging

Volgens Karin zit de grootste uitdaging van Saxion in het durven maken van keuzes; het aanbrengen van focus. “We kunnen veel en willen veel, zien overal potentie. Maar tegelijkertijd hebben we ook een financiële en organisatorische uitdaging. We moeten ons werk met minder mensen en middelen doen. Voor minder studenten ook. Voor Saxion is de uitdaging dat we niet kijken naar de optimalisatie van de manier waarop we het altijd al deden. Nee, we moeten met nieuwe ogen kijken hoe het wél kan, of mogelijk anders kan. Niet door onze ambitie af te schalen, maar juist door hem op een andere manier vorm te geven.” De communicatie rond de herstructurering heeft daarbij haar speciale aandacht, vertelt ze. Ze is blij dat ze hier en daar terug hoort dat er open gecommuniceerd wordt. “Maar natuurlijk blijft dat proces altijd om aandacht vragen. Ik zie het belang en zit er dicht op, juist ook op die menselijke maat.”

Het speelveld overzien

Ziet Karin na deze eerste periode als collegelid verschillen tussen hoe medewerkers en studenten naar Saxion kijken en hoe er bestuurlijk wordt gekeken? “Als medewerker of student zie je het deel waar jij bij betrokken bent. Zelf keek ik ook altijd vanuit het perspectief van de docent, de manager, de directeur. Nu ben ik uit die lijn gestapt en kijk ik er op een andere manier naar. In deze nieuwe rol moet ik het hele speelveld overzien en daar samen met Inge Grimm en Richard Wielinga richting aan geven.” Maar de nieuwe rol was ook zeker wennen. Zo kan elk woord enorme impact hebben, vertelt ze: “Wat ik zeg, reikt verder dan voorheen. En natuurlijk is het anders om zelf directeur van een academie te zijn, terwijl je nu als driemanschap een College van Bestuur vormt. Natuurlijk heeft ieder zijn portefeuille, maar het is ook prettig te voelen dat je het niet alleen doet. Je kunt sparren met je collega’s, die datzelfde speelveld overzien. Dat is heel fijn.”

Internationalisering als inspiratie

Al even viel het woord portefeuille. Daarin dienen zich ook onderwerpen aan waarmee Karin op een nieuwe en intensievere wijze heeft kennisgemaakt. Ze noemt Internationalisering een waardevol onderdeel, omdat het onderwerp direct linkt naar het onderwijs. Het inspireert haar ook: “Wat mij betreft gaat internationalisering niet alleen over mobiliteit, maar juist over het kijken vanuit verschillende perspectieven. Elkaar leren begrijpen. Vragen stellen en willen horen en begrijpen wat de ander zegt. Juist dat inspireert me om die brede blik te houden op de totale organisatie, waarin zoveel perspectieven en aandachtsgebieden spelen. Daarin moet ik nu bestuurlijke afwegingen afmaken. Zonder afgeschermde kaders, maar juist met behoud van die open blik. En Internationalisering gaat ook over ethiek, het samen ontwikkelen van een moreel kompas en de bewaking van onze democratische waarden. Volgens mij is dat cruciaal voor het onderwijs van nu en de toekomst. Dat zou ik nog wat nadrukkelijker mee willen nemen in de herijking van onze onderwijsvisie.”

Meer focus

De afgelopen 25 jaar zag Karin Saxion als organisatie veranderen. Er ontstond steeds meer samenhang in ons onderwijs- en onderzoeksaanbod, maar ook in de bedrijfsvoering. “Door de jaren heen hebben we -over de academies heen- één ambitie kunnen formuleren. Ons deeltijdonderwijs en interdisciplinair onderwijs zijn daar een mooi resultaat van. Net als de zwaartepunten die we hebben aangebracht binnen ons onderzoek. Daar gaat ook de huidige herstructurering over: meer focus en slagvaardigheid. Keuzes durven maken. Daarnaast is er nadrukkelijk aandacht gekomen voor de transitie van een familiecultuur naar een meer professionele cultuur, zonder dat we daarbij het gevoel van onderlinge betrokkenheid en persoonlijke aandacht voor elkaar verliezen. Dat kan naast elkaar bestaan. Wel vind ik het van belang dat we al die individuele kennis en betrokkenheid met elkaar sterker gaan inzetten voor het grotere geheel, in plaats van voor het eigen vakgebied of organisatieonderdeel. Daar worden we sterker van.”

Keuze voor kwaliteit

Waar hoopt Karin over een jaar met trots op terug te kunnen kijken? “Ik hoop dat we meer rust en duidelijkheid hebben. Dat we als organisatie meer toekomstbestendig zijn, zonder de menselijke maat te verliezen. En ook dat studenten en medewerkers voelen dat de keuzes die we nu maken niet alleen financieel en organisatorisch ingegeven zijn, maar door de ambitie van Saxion. Dat we kiezen voor de kwaliteit van het primaire proces van onderwijs en onderzoek.”

Met overtuiging

Ze zegt het met overtuiging. In haar nieuwe rol, met haar blik vooruit. Maar ook voortbouwend op een route waarin ze de afgelopen 25 jaar verschillende etappes aflegde. Wat zorgt ervoor dat ze dat nog steeds met overtuiging doet? “Dat is een gevoel, waar ik eigenlijk de juiste woorden nog bij moet vinden. Wat me drijft in m’n leven, is dat ik van betekenis wil zijn voor anderen. Ik vind het onderwijs bij uitstek een plek waar je vorm kunt geven aan die drive. Waar je iedereen kansen en begeleiding kunt bieden om mee te komen in de maatschappij – om je rol te vinden. Tegen nieuwe medewerkers zeg ik vaak: ‘Pas op, want onderwijs is verslavend. Je raakt er verslingerd aan.’ Zeker als je het jaar begint met al die frisse, enthousiaste studenten en vervolgens tegen de zomer geniet van de diplomering: het moment waarop studenten hun weg vervolgen in het werkveld. Ik kan moeilijk uitleggen wat me daarin raakt, maar het is er elke keer weer.”

Foto’s: Thomas Busschers