Soms gaat je leven zo snel, dat je je amper realiseert wat er allemaal gebeurt. Daar kan Koray Arslan over meepraten. Binnen vier jaar tijd legde hij bij Saxion de weg af van student naar opleidingsmanager. Tegelijkertijd werkte hij aan een carrière als profvoetballer en rondde hij zijn master af. Een leven dat uiteindelijk vroeg om het maken van keuzes. En om “vertragend te versnellen,” zoals Koray het zelf omschrijft. Samen staan we ook stil bij dat ene mooie moment waarop hij tijdens het Suikerfeest zijn diploma in ontvangst mocht nemen.
Die diplomering vroeg even om een goede logistieke planning, vertelt Koray Arslan. Zo startte hij de dag met zijn familie, nam hij een deel van zijn dierbaren mee naar de diploma-uitreiking en zette hij daarna de feestelijke afsluiting van de ramadan voort. Het was een dag waarop veel samen kwam, na twee intensieve studiejaren waarin Koray zijn Executive MBA bij de TSM Business School behaalde. “Mijn centrale leerdoel was: vertragend versnellen. Hoe je aan de voorkant soms meer tijd moet nemen om aan de achterkant te kunnen versnellen.” Het gaat hem steeds beter af, vertelt Koray. De afgelopen jaren kwam hij tot het inzicht dat de reis eigenlijk mooier is dan de eindbestemming.
Kantelpunt
De reis van Koray begon bij een jongen die verschrikkelijk goed kon voetballen, maar zijn middelbare school niet afmaakte en voor een tijdje naar Turkije vertrok: het land waar zijn ouders oorspronkelijk vandaan komen. Bij terugkomst in Nederland kreeg zijn voetbalcarrière verder vorm, maar kwam hij er ook achter dat studeren hem gemakkelijk afging. “Ik doorliep het mbo op niveau 4 in versnelde vorm. Ondertussen ging ik op een steeds hoger niveau voetballen. Eerst bij VOGIDO in de jeugd, daarna bij VV Rigtersbleek, beide in Enschede. Al snel zat ik in de hoofdklasse. Via een zaakwaarnemer mocht ik naar een profclub in Turkije. Maar na een paar maanden dacht ik: ‘Wil ik dit wel?’ In Nederland had ik net een relatie gekregen en mijn vriendin bleef achter. Na drie maanden hakte ik de knoop door en keerde ik terug naar Enschede. Dat was een eerste kantelpunt.”
Na drie maanden hakte ik de knoop door en keerde ik terug naar Enschede. Dat was een eerste kantelpunt.
Samen afstuderen
Terwijl Koray samen met zijn vriendin een studie bij Saxion oppakte, bleef hij wel voetballen. Als semi-prof in Twente en Duitsland combineerde hij zijn trainings- en wedstrijdschema met een studie Fiscaal, Recht & Economie (FRE) bij Saxion. “Ik startte bij Accountancy, maar het eerste jaar bestond uit een brede, gezamenlijke propedeuse. In het tweede jaar stapte ik over naar FRE en kwamen mijn vriendin en ik bij elkaar in de klas. Afstuderen moest in duo’s en het leek ons harstikke leuk om dat samen te doen. Dat hoor je niet vaak, maar we gingen ervoor. Ook zeiden we tegen elkaar: als we dit redden, dan gaan we trouwen. En dat gebeurde.” Zijn vrouw ging het bedrijfsleven in en Koray bleef bij Saxion. Hij kreeg de kans zijn bijbaan als student-assistent uit te bouwen naar die van docent. “Ik merkte dat ik het begeleiden van studenten leuk vond. Juist ook door de combinatie van vakinhoud en de soft skills.”
Trainingen, wedstrijden, lesroosters
Toch was Koray-de-voetballer ook nog steeds zeer actief. Tijdens zijn afstuderen voetbalde hij bij Excelsior in Rijssen, daarna bij SpVgg in het Duitse Vreden. “Al tijdens mijn docentschap moest ik trainingen, wedstrijden en lesroosters combineren. Overdag stond ik voor de klas, ’s avonds moest ik naar de club en was ik laat thuis. De volgende dag stond ik alweer vroeg college te geven. Als ik wedstrijden had in Keulen, was ik vaak pas na middernacht thuis. Ik dacht: ‘Hoe lang houd ik dit nog vol?’" Terwijl hij nadacht over zijn toekomst, zag Koray drie richtingen: onderzoek doen, hoofddocent worden, of de afslag nemen naar een management-functie. “Dat laatste trok me het meest aan. In 2022 solliciteerde ik op de functie van Teamleider Academiebureau bij de Academie Bureau, Recht & Ruimte. Ik besloot meer op Saxion te gaan focussen en ging in een lagere klasse voetballen: minder trainen en alleen nog op zondag spelen. Zo herstelde ik de balans. Een tweede kantelpunt.”
Ik merkte dat ik het begeleiden van studenten leuk vond. Juist ook door de combinatie van vakinhoud en de soft skills.
Prestatiegericht
Zodoende zette Koray de stap naar het Academiebureau van ABRR. Daar mocht hij 25 collega’s aansturen die zich bezighielden met de ondersteunende processen van de academie, legt hij uit. “Het ging allemaal wel snel. Op vrijdag liep ik als docent het Saxion-gebouw uit, op maandag was ik teamleider met een team dat op drie locaties werkte. Het was mooi, maar ook uitdagend. Ik ben heel goed opgevangen. Het was natuurlijk een nieuwe stap. Als teamleider wilde ik feitelijk en resultaatgericht zijn op de inhoud, maar zacht op de relatie. Die combinatie vind ik nog steeds recht doen aan professioneel samenwerken. En die prestatiegerichte mindset…tsja, dat is mijn karakter, ook wel versterkt door mijn tijd in de topsport, denk ik.”
Opleidingsmanager
Van stilstand was dan ook geen sprake, want terwijl Koray net een paar maanden gestart was met een masteropleiding, kwam zijn academie in een transitieproces terecht. Waar de functies van teamleiders zouden komen te vervallen, ontstonden nieuwe functies van managers. “Het was zeker mijn plan om door te groeien, maar dan wel na het behalen van mijn master. Nu werd ik ingehaald door de realiteit. Natuurlijk wilde ik verder. En toen de functie van opleidingsmanager beschikbaar kwam, paste die heel goed bij mijn achtergrond en ambities. Ik was in april 2024 met mijn studie gestart en binnen enkele maanden begon ook mijn nieuwe baan als opleidingsmanager Bedrijfskunde. Ook daar was een opleidingstraject aan gekoppeld. Ik had geen tijd om na te denken, moest mee met de ontwikkelingen.”
Het ging allemaal wel snel. Op vrijdag liep ik als docent het Saxion-gebouw uit, op maandag was ik teamleider met een team dat op drie locaties werkte.
Teruggeven
Tijdens zijn masterstudie deed Koray onderzoek binnen Saxion. “Naar de manier waarop gedeeld leiderschap bijdraagt aan een professionele en resultaatgerichte cultuur. Dat wilde ik, omdat dit speerpunten in de strategie van Saxion zijn. Ik interviewde veel directeuren, managers, teamleiders. Ook sprak ik volop met mijn naaste collega’s. Het is een mooi compliment dat mijn aanbevelingen uit het onderzoek bij Saxion geïmplementeerd worden. Ik heb veel te danken aan Saxion, maar heb mijn kansen ook zelf gepakt. Met de uitkomsten van mijn masteronderzoek kan ik Saxion ook weer iets teruggeven.”
Vertragend versnellen
Nog even terug naar dat “vertragend versnellen,” het leerdoel dat Koray tijdens zijn studie had. Het heeft hem verrijkt en nieuwe inzichten gegeven, concludeert hij. “Mijn leven ging jarenlang alleen maar over versnellen, versnellen, versnellen. Maar ik heb nu ook geleerd dat je aan het begin van een proces soms bewust af moet remmen, om juist in een latere fase weer te kunnen versnellen. Dat kom ik ook tegen in mijn functie als manager. Ook daar ben je veel bezig met brandjes blussen, elke manager zal dat herkennen. Collega’s hebben je vaak ‘even twee minuten nodig,’ maar natuurlijk gaat dat nooit over twee minuten. Ik wist van mezelf: ‘Ik doe de dingen goed,’ maar ik vroeg me vervolgens ook af: ‘Doe ik eigenlijk wel de goede dingen?’. Gaandeweg krijg je daar antwoorden op. Wat houdt een strategische functie namelijk écht in? Dat is een heel mooi leerproces geweest de afgelopen jaren, zeker ook in gesprekken met collega’s.”
Dubbel feest
Het brengt ons terug bij dat ene Saxion-moment. 20 maart 2026, een datum die al twee jaar in de agenda van Koray stond: zijn diplomering. “In de maanden daarvoor bekeek ik de ramadan-kalender en zag ik dat ik mijn scriptie midden in de ramadan moest verdedigen en dat de diplomering dus exact tijdens het Suikerfeest zou vallen. Ik vond het eigenlijk heel erg mooi. Blijkbaar moest het zo zijn: dat ik tijdens een maand van zingeving, reflectie en discipline mijn masterstudie moest afronden en mijn diploma tijdens het Suikerfeest in ontvangst mocht nemen. Het was dubbel feest die dag. En dat moment vormde ook de afsluiting van een aantal zeer intensieve jaren. Kort daarna ben ik met mijn vrouw op vakantie gegaan, om bij te komen en bewust stil te staan bij wat er allemaal was gebeurd. Eigenlijk was dat opnieuw een vorm van vertragend versnellen, op weg naar de volgende stap.”
Fotografie: Jason Buitenhuis - Saxion
