“Als ik maar niet flauwval.” Dat was de eerste gedachte van Marit Veldhoen toen ze voor het eerst een operatiekamer binnenliep. Ook Tycho Hanraths moest even wennen aan wat hij daar allemaal zag. Inmiddels zijn ze allebei afgestudeerd en werken ze fulltime als operatieassistent. Marit bij Gelre Ziekenhuizen en Tycho bij Medisch Spectrum Twente (MST). Ze volgden bij Saxion de aanvullende route Perioperatieve Verpleegkunde (POV), waarbij ze hun hbo-opleiding combineerden met werken en leren op de operatiekamer.
Meer over de POV-route
Wil je later werken als operatieassistent of anesthesiemedewerker? Bij Saxion kun je tijdens de bachelor Verpleegkunde de aanvullende route Perioperatieve Verpleegkunde (POV) volgen. Deze route stond voorheen bekend als de OK-route. Naast je reguliere bachelordiploma behaal je een extra diploma als operatieassistent of anesthesiemedewerker.
Vanaf het tweede studiejaar volg je extra onderwijs en solliciteer je naar een opleidingsplek bij een ziekenhuis. Heb je een plek gevonden? Dan werk je in het derde en vierde jaar vier dagen per week op de operatiekamer en volg je één dag per week lessen bij Saxion.
Al vroeg interesse in de operatiekamer
Marit wist al vrij snel welke kant ze op wilde. Tijdens haar opleiding tot doktersassistente maakte ze kennis met kleinere chirurgische ingrepen. Dat vond ze zo interessant dat ze besloot verder te studeren. Ze ging op zoek naar de mogelijkheden en ontdekte dat ze bij Saxion Verpleegkunde kon combineren met de route tot operatieassistent.
Op een open dag wilde ze daar meer over weten. “Toen ik daar de verhalen hoorde, was ik eigenlijk meteen verkocht. Ik werd er heel enthousiast van en heb me vervolgens ook direct ingeschreven.”
Ook Tycho was al langer geïnteresseerd in het ziekenhuis, maar wist nog niet precies wat hij wilde worden. Via een bekende hoorde hij over het werk van een operatieassistent. Hij ging zich erin verdiepen en ontdekte dat hij via Gezondheid & Technologie de aanvullende OK-route kon volgen. Deze route heet sinds november 2024 Perioperatieve Verpleegkunde (POV).
Er was alleen nog één vraag: zou hij wel tegen operaties kunnen? Om daarachter te komen, bezocht hij onder andere een snijzaal. “Ik vond het geweldig om dat te zien en te doen. Toen dacht ik: volgens mij wil ik hier echt iets mee.”
Wachten op dat ene telefoontje
Voordat ze daadwerkelijk aan de slag konden, moesten Marit en Tycho een opleidingsplek vinden bij een ziekenhuis. Marit wilde zo graag operatieassistent worden dat ze bij alle ziekenhuizen solliciteerde. Ze werd bij verschillende ziekenhuizen uitgenodigd voor een gesprek en mocht ook een aantal dagen meelopen. Uiteindelijk ging haar voorkeur uit naar Gelre Ziekenhuizen.
Daarna begon het wachten. Op de dag dat de ziekenhuizen hun keuze bekendmaakten, zouden ze om 16.00 uur gebeld worden. Tenminste, als ze waren aangenomen. “Dan zit je daar dus om vier uur met je telefoon te wachten. En als je dan daadwerkelijk gebeld wordt, spring je echt een gat in de lucht”, vertelt Marit. Ze kon daar uiteindelijk aan de slag.
Tycho had ondertussen zijn zinnen gezet op MST in Enschede. Hij had daar goede gesprekken gehad en mocht zelfs nog een extra dag meelopen. Daardoor kreeg hij steeds meer vertrouwen in een goede afloop. Hij besloot zelfs zijn plek bij een ziekenhuis in Groningen af te zeggen. Gelukkig pakte dat goed uit. “Toen was ik ontzettend blij en opgelucht. Ik kon eindelijk weer ademhalen.”
Je staat daar als buitenstaander te kijken en denkt: jeetje, wat een geoliede machine. Iedereen weet precies wat hij of zij moet doen.
Vier dagen werken, één dag naar Saxion
Tijdens de POV-route werkten Marit en Tycho vier dagen per week in het ziekenhuis. De vijfde dag gingen ze naar Saxion voor hun lessen.
Voor Marit was het in het begin flink aanpoten. “Ik heb echt momenten gehad waarop ik dacht: jeetje, waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?” Na verloop van tijd wist ze beter wat er van haar werd verwacht. De lesdagen bij Saxion waren voor haar ook een moment om bij te praten met medestudenten. Hoe ging het bij hen in het ziekenhuis? Waar liepen ze tegenaan? En hoe pakten anderen bepaalde situaties aan?
Ook Tycho was blij met de afwisseling tussen school en werk. In het ziekenhuis begon hij met de apparatuur en minder complexe operaties. Dat paste goed bij wat hij op dat moment bij Saxion leerde. “Je hoort iets op school en vervolgens zie je het op de operatiekamer terug. Dat vond ik heel fijn.”
Marit keek tijdens haar eerste meeloopdagen haar ogen uit. “Je staat daar als buitenstaander te kijken en denkt: jeetje, wat een geoliede machine. Iedereen weet precies wat hij of zij moet doen.”
Nu staat ze zelf als operatieassistent op de OK. Ook Tycho merkt hoe anders hij inmiddels naar het werk kijkt. Tijdens een van zijn meeloopdagen was hij aanwezig bij een KNO-operatie waarbij kinderen werden geholpen. Hij vond het behoorlijk heftig om te zien hoe overstuur sommige kinderen waren. Soms zag hij zelfs ouders huilen. Inmiddels staat hij zelf ook weleens bij zulke operaties. “Als ik daaraan terugdenk, vind ik het bijzonder hoeveel je in tweeënhalf jaar tijd verandert en leert.”
Interesse in de POV-route? Bezoek een open dag!
Bij Tycho duurde de opleiding iets langer
Tycho moest nog een aantal opdrachten en toetsen afronden en liep daardoor een half jaar studievertraging op. Tijdens dat extra halfjaar kreeg hij ook nog een kind. Een drukke periode, waarin hij blij was met de begeleiding vanuit Saxion en MST.
“Wat ik heel prettig vond, was dat ze echt met mij gingen meedenken. Ze gingen op zoek naar een passende oplossing, zodat ik alsnog de opleiding kon afronden.”
Daarbij werd ook rekening gehouden met zijn privésituatie. Tycho kon zijn planning aanpassen en kreeg de ruimte om van het gezinsleven te genieten. Uiteindelijk lukte het hem om alle opdrachten en toetsen af te ronden. In maart 2026 behaalde hij zijn diploma. Marit studeerde in juli van dat jaar af.
Verder werken op de OK
Na hun afstuderen bleven Marit en Tycho allebei bij hun opleidingsziekenhuis werken. Voor Marit was dat prettig. Ze kende de mensen met wie ze werkte en wist inmiddels hoe het er op de afdeling aan toeging.
Wat haar het meeste aanspreekt in haar werk? Vooral dat ze iets voor een patiënt kan betekenen. Ook de samenwerking vindt ze mooi. Iedereen heeft zijn eigen taken, maar uiteindelijk werk je met elkaar aan hetzelfde resultaat.
Tycho haalt eveneens veel plezier uit zijn werk, al vindt hij sommige situaties nog steeds spannend. Bijvoorbeeld wanneer er tijdens een nachtdienst een traumapatiënt binnenkomt die met spoed geopereerd moet worden. Soms is vooraf nog niet duidelijk welke verwondingen iemand precies heeft en wat er tijdens de operatie moet gebeuren.
Maar zodra hij eenmaal bezig is, weet hij wat hem te doen staat. Bovendien kan hij op zijn collega's rekenen. “Het kan ontzettend uitdagend zijn, maar als team kom je er altijd weer uit.”
Als je dat echt wilt, zijn er ontzettend veel mensen die je kunnen helpen. Dan kun je het ook echt halen
‘Je moet er echt voor willen gaan’
Zouden Marit en Tycho de POV-route aanraden aan toekomstige studenten? Marit hoeft daar niet lang over na te denken. “Ik zou eigenlijk zeggen: gewoon doen!”
Tycho is minstens zo enthousiast, maar wil studenten ook meegeven dat ze goed moeten nadenken over hun keuze. De combinatie van twee opleidingstrajecten is pittig. Hij zag tijdens zijn studie ook mensen afhaken omdat ze toch niet zeker wisten of het werk bij hen paste.
Volgens hem is het daarom belangrijk dat je weet waarvoor je het doet. En dat je bereid bent er tijd en energie in te steken. Aan ondersteuning hoeft het volgens beiden niet te ontbreken. Ze kijken met veel waardering terug op de betrokkenheid van hun docenten.
“Als je dat echt wilt, zijn er ontzettend veel mensen die je kunnen helpen. Dan kun je het ook echt halen”, besluit Tycho.
