Inge combineert werken bij Saxion met de zorg: ‘Je kunt in iemands laatste fase nog zoveel betekenen’
Al sinds 2006 werkt Inge Ebbing bij Saxion. Als supportmedewerker bij de Facilitaire Serviceorganisatie zorgt ze er samen met collega’s voor dat alles achter de schermen soepel loopt, van verhuizingen en catering tot schoonmaak en meubilair. Maar Inge had daarnaast nog een andere wens: iets betekenen in de (terminale) zorg.
Die wens bracht haar eerst als vrijwilliger naar het hospice en later terug de schoolbanken in, via een deeltijdopleiding bij Saxion. Inmiddels werkt ze naast haar baan bij Saxion gemiddeld een dag per week als verpleegkundige in het hospice in Warnsveld. Daarnaast draait ze af en toe diensten in de wijkverpleging in Deventer, allebei via Buurtzorg.
“Vrijwilligerswerk voelde heel goed,” vertelt Inge. “Ik wilde graag maatschappelijk bijdragen. Maar na een tijd merkte ik dat ik meer wilde doen. Mijn handen begonnen letterlijk te jeuken.” Ze besloot het niet bij dat gevoel te laten. In februari 2020 startte ze met de deeltijdopleiding Verpleegkunde. “Ik dacht: laat ik het gewoon proberen. Dan kan ik mezelf later nooit verwijten dat ik het niet heb gedaan.”
Dat ‘gewoon proberen’ klinkt misschien luchtig, maar Inge weet als geen ander dat je deeltijd studeren niet ‘even erbij’ doet. Ze combineerde haar opleiding met werk, gezin en een sociaal leven. En ze begon precies in een periode die voor veel mensen alles op z’n kop zette. “Achteraf was corona voor mij een gek genoeg handige periode om te starten. Geen feestjes, veel vanuit huis, en daardoor meer ruimte om een ritme te vinden in werken en studeren.”
Vrijwilligerswerk voelde heel goed. Ik wilde graag maatschappelijk bijdragen. Maar na een tijd merkte ik dat ik meer wilde doen. Mijn handen begonnen letterlijk te jeuken.
Wat Inge ook bijzonder vond: ineens zat ze aan de andere kant van de tafel. “Vanuit mijn rol als supportmedewerker ben ik dagelijks bezig met dienstverlening. Als student ervaarde ik zelf hoe belangrijk het is dat alles klopt en dat je je welkom voelt. Dat heeft mijn blik op Saxion alleen maar versterkt. Je gunt elke student een prettige tijd, juist omdat je weet hoeveel er vaak al speelt naast die studie.”
Na het afronden van haar opleiding maakte Inge per 1 mei 2024 een semi-carrièreswitch. Ze stapte de zorg in, zonder haar werk bij Saxion los te laten. In het hospice maakt ze momenten mee die binnenkomen, maar ook energie geven. “Mensen weten dat ze in het hospice komen om te overlijden en toch zijn ze vaak zó dankbaar dat ze bij ons mogen zijn. Het is intens, maar er wordt ook veel gelachen. Dat vind ik misschien nog wel het meest bijzondere: er is verdriet en tegelijk is er ook vrolijkheid en menselijkheid.”
Ik dacht: laat ik het gewoon proberen. Dan kan ik mezelf later nooit verwijten dat ik het niet heb gedaan.
Bezoek een open avond
Ook in de wijkverpleging ervaart ze hoe betekenisvol ‘gewone’ dingen kunnen zijn. “Je komt bij mensen thuis. Soms ben je de enige die ze die dag spreken. Hoe mooi is het dat je letterlijk het licht uit mag doen en iemand een goede nacht mag wensen? Dat zijn kleine momenten, maar ze voelen groots.”
Bij Buurtzorg vindt Inge bovendien een manier van werken die bij haar past. Ze werkt in teams die veel zelf organiseren. “Dat maakt dat de aandacht echt naar de patiënt kan gaan. En dat is uiteindelijk waarom je het doet.”
Die combinatie van twee werelden, onderwijs en zorg, levert haar ook iets op in haar werk bij Saxion. “Relativeren,” zegt ze. “Als het druk is of als er onzekerheid is, helpt het om dingen in perspectief te zetten. Werk is belangrijk, maar gezondheid en het leven daaromheen zijn dat ook. In de zorg word je daar elke week aan herinnerd.”
Toch ziet Inge vooral overeenkomsten. “In beide rollen werk ik met mensen. Bij Saxion wil je dat iedereen zich welkom voelt en zijn of haar route kan volgen zonder belemmeringen. Binnen de Facilitaire Serviceorganisatie draait het om gastvrijheid. In de zorg draait het óók om gastvrijheid, maar dan op een heel andere plek en in een heel andere fase van iemands leven.” Ze moet glimlachen als ze denkt aan een moment in het hospice. “Een patiënt bedankte me omdat hij koffie mocht drinken in de keuken. ‘Jullie zijn ook een erg gastvrije club’, zei hij. Dat raakte me, omdat het precies laat zien waar het om gaat: gezien worden als mens.”
Hoe mooi is het dat je letterlijk het licht uit mag doen en iemand een goede nacht mag wensen? Dat zijn kleine momenten, maar ze voelen groots.
Als jij nu denkt aan een volgende stap, herkent Inge die aarzeling. “Je hoeft niet alles vooraf zeker te weten. Als je voelt dat je iets wilt, probeer het dan. Maak het bespreekbaar thuis en op je werk, organiseer steun om je heen en geef jezelf de tijd om erin te groeien. Het kan pittig zijn, maar het kan ook precies zijn wat je nodig hebt.”
Wil jij ook blijven ontwikkelen naast je werk, op een manier die past bij jouw leven? Kijk dan eens naar de mogelijkheden om in deeltijd te studeren bij Saxion en ontdek welke route aansluit bij jouw ambitie.